…και η κόρη του φούρναρη!

Archive for Νοέμβριος, 2007

Οι 10 επιχειρήσεις που θα ήθελα πολύ να εργαστώ

  1. Fnac… γιατί δημιουργεί παρέες
  2. Public… γιατί λατρεύω τα πολυκαταστήματα ψυχαγωγίας
  3. Παπασωτηρίου… γιατί ενώνει τους καλλιτέχνες με τους κομπιουτεράδες
  4. Ελευθερουδάκης… γιατί εκεί έμαθα να διαβάζω σωστά, να γράφω σωστά και πρόσφατα, να πλέκω σωστά!
  5. Jumbo… γιατί θέλω να βγάλω το παιδί που κρύβω μέσα μου
  6. Allou Fun Park… γιατί η διασκέδαση είναι το α και το ω για ένα παιδί, μικρό ή μεγάλο
  7. Village Roadshow / Village Films… γιατί μ’ αρέσει να ταξιδεύω
  8. Πλαίσιο… γιατί έχει τους πιο χαμογελαστούς πωλητές και αυτό σημαίνει πολλά
  9. Notos Galleries Home… γιατί διοργανώνει απίθανες εκδηλώσεις και γεμίζει ευχάριστα τον ελεύθερο χρόνο των μαμάδων μας
  10. Xerox… γιατί είναι μία από τις 20 Επιχειρήσεις με το καλύτερο εργασιακό περιβάλλον στην Ελλάδα, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, σύμφωνα με το Great Place to Work Institute Hellas

Προσωπικά έχω στείλει βιογραφικά σε όλες τις παραπάνω εταιρίες και περιμένω. Μια απάντηση, ένα δώρο, μια ευκαιρία.

Υ.Γ.: Έχω μείνει από «καύσιμα». Μήπως κατά τύχη έχετε κάνα γνωστό στις παραπάνω επιχειρήσεις να «σπρώξει» λίγο την υπόθεσή μου, μέχρι την πολυπόθητη συνέντευξη;

Advertisements

To καλύτερo δώρο για έναν άνεργο είναι μια δουλειά

Πριν ένα μήνα περίπου, είχα τα γενέθλια μου. Προβλήματα οικονομικά και οικογενειακά δε με άφησαν να σβήσω τα 33 κεράκια της τούρτας και να γιορτάσω με συγγενείς, φίλους και φίλες. Να τους ευχαριστήσω για τα δώρα και να τους κεράσω ένα κομμάτι γλυκό, μια πορτοκαλάδα, μια βυσσινάδα, ένα λικέρ… κάτι βρε αδερφέ. Τόσο υπέροχα δώρα μου φέρανε οι άνθρωποι: O αδερφός ένα πολύ προχώ μπλουζάκι, με κίτρινη στάμπα, ένα ανθρωπάκι που κατουράει εκτός λεκάνης και όλο αυτό μέσα σε ένα απαγορευτικό σήμα. (Τhanks bro). Η Κατερίνα, φίλη απ’ τα παλιά, μου έστειλε ένα πολύ όμορφο και αισιόδοξο μήνυμα στο κινητό. (Ευχαριστώ Κατρίν). Κάποια στιγμή θα κανονίσω να τα πούμε. Ο Γιώτης, δεύτερος ξάδερφος, και η Μαρία μου πήραν τη L’Home του ΥvesSaintLaurent -ελπίζω να το γράφω σωστά.(Ευχαριστώ παιδιά). Θα την αλλάξω βέβαια, για να πάρω ή τη Voulgari ή την Armani Code. (Εσείς τι προτείνεται;). Το ζεύγος Θανάσης-Μαρίνα μου έκαναν δώρο έναν πολύ χρήσιμο οδηγό για άνεργους, άφραγκους, άστεγους και γενικά για όλους όσους διαθέτουν α-στερητικό! (Ευχαριστώ ζεύγος). Ο οδηγός ονομάζεται «Ταπί και ψύχραιμος», είναι λίγο παλιός -2003 αν θυμάμαι καλά- αλλά πολύ περιεκτικός σε πληροφορίες. Το κορίτσι, με έστειλε για δεύτερη συνεχόμενη φορά. Μου χάρισε ένα σετ μαγειρικής για να γράφω «νόστιμες» ιστορίες. (Ευχαριστώ κορίτσι). Και εγώ όμως υποσχέθηκα ότι θα της αφιερώσω το πρώτο μου άρθρο-διήγημα-παραμύθι-βιβλίο-σενάριο.Επίσης της έδωσα αμέτρητα φιλιά, αγκαλιές, μετά πέσαμε στον καναπέ, βγάλαμε τα ρούχα μας και… φορέσαμε πιτσάμες! Η γιαγιά Σοφία μου χάρισε ένα κατούρημα, και όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο, με έκανε πολύ χαρούμενο. (Είχε κάνει εγχείριση τις προάλλες στο έντερο και όλοι στην οικογένεια περιμέναμε πως και πώς να κατουρήσει για να δούμε αν πέτυχε. Και κατούρησε τελικά στα γενέθλιά μου. Ευχαριστώ γιαγιά!). Η μητέρα Δέσποινα έδωσε την ευχή της και 50 ευρώ για να πιάσει τόπο! (Ευχαριστώ μητέρα). Να είσαι σίγουρη πως το πενηντάρικο θα πιάσει τόπο.

Το καλύτερο όμως δώρο για έναν άνεργο είναι μια δουλειά. Για μένα, μια δουλειά σε ευχάριστο, δημιουργικό περιβάλλον, με προοπτικές επαγγελματικής εξέλιξης, ανθρώπινο ωράριο, και ελάχιστο στρες. Τα έχουμε ξαναπεί άλλωστε στην αρχή της γνωριμίας μας. «Γίνε λίγο πιο συγκεκριμένος, πες μας ονόματα, διευθύνσεις, τηλέφωνα, να ψάξουμε…», μου είπαν λίγο θυμωμένα όλοι. Κάθισα λοιπόν και σκέφτηκα 10 επιχειρήσεις που θα ήθελα πολύ να εργαστώ

Γιατί τσαντίστικε η Τασούλα;

Τρίτη και 13 ήταν χθες, εμένα όμως η γκαντεμιά με έπιασε από τη Δευτέρα. Είχα δώσει ραντεβού με την Τασούλα στο Mall, έξω από τα Village, στις 8.30. Ξεκινάω από το σπίτι μου, με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, και πάω περπατώντας μέχρι το σταθμό του τραίνου. Φτάνω στα εισιτήρια, στέκομαι μπροστά στο μηχάνημα, βάζω το χέρι μου στη δεξιά τσέπη για να βρω ψηλά, τίποτα. Ψάχνω στην αριστερή, πάλι τίποτα. Κοιτάω στο μπουφάν μου, μέσα, έξω, ανοίγω φερμουάρ, κουμπιά… ίχνος από ευρώ δεν υπάρχει. Επειδή ήταν δωρεάν δεν σκέφτηκα καθόλου να πάρω λεφτά. Που είχα το μυαλό μου; Πού αλλού; Στην στιγμή που θα έμπαινα στην σκοτεινή αίθουσα, θα καθόμουν αναπαυτικά στην τεμπέλικη πολυθρόνα και θα έπεφταν οι πρώτες εικόνες στην οθόνη (λατρεύω το σινεμά).
«Και τώρα τι κάνω;», αναρωτήθηκα.
«Μπαίνω έτσι στο τρένο», μου απάντησα.
«Και αν με πιάσει ελεγχτής;» ξανά αναρωτήθηκα.
«Γίνομαι Κάρλ Λούης», μου ξανά απάντησα.
«Και αν πήγαινε στα νιάτα του στίβο;», αναρωτήθηκα τρίτη φορά.
«Θα πάμε στο αυτόφωρο για εξακρίβωση στοιχείων», με αποστόμωσα για τρίτη φορά.
«Και μόλις η μάνα μου σηκώσει το τηλέφωνο θα πάθει έμφραγμα τρίτης θέσεως (έτσι τα ξεχωρίζουνε πλέον!)», είπα δυνατά πλέον.
«Έχεις μεγάλη φαντασία», πετάχτηκαν και είπαν κάποιοι δίπλα.
«Αυτά συμβαίνουν μόνο στα σίριαλ (…του Παπακαλιάτη)» είπαν κάποιοι πιο πέρα.
«Κλείσε το διάλογο με τον εαυτό σου και προχώρα παρακάτω παλιο @#$%» ,
είπαν κάποιοι κακοπροαίρετοι.

 Βγήκα λοιπόν απ’ το σταθμό, με χτύπησε λίγο ο αέρας στο πρόσωπο, και σκέφτηκα να πάρω τον αδελφό μου, μήπως και ήταν κάπου εκεί κοντά και πεταγόταν να μου δανείσει κάνα ψιλό. Βγάζω το κινητό, πατάω 6 και αμέσως η τηλεφωνήτρια με ένα ύφος σαδιστικό μου ανακοινώνει «ότι η κλήση που σκέφτομαι να πραγματοποιήσω πρόκειται να ξεπεράσει την αξία των συνδιαλέξεων που έχω ως  υπόλοιπο. Πατήστε ένα…». Τις στέλνω μερικές ευχές για αναπαραγωγή και το κλείνω. Χωρίς λεφτά, χωρίς κινητό, και χωρίς πλέον διάθεση παίρνω το δρόμο του γυρισμού. Περπατάω στο πεζοδρόμιο και σκέφτομαι δυνατά – από τότε που βγήκαν τα ελεύθερα χέρια κανείς δεν με κοιτάει περίεργα. Φτάνω στην πόρτα του σπιτιού μου. Γυρίζω το κλειδί να ανοίξω, χτυπάει το κινητό.
«Που είσαι;», μου λέει απειλητικά η Τασούλα.
«Εεε… ξέρεις… προέκυψε κάτι τελευταία στιγμή και θα αργήσω λιγάκι», της απαντώ.
«Πόσο δηλαδή;», με ρωτάει με το ίδιο υφάκι. «59 λεπτά», τις απαντάω ήρεμα. Αυτή είναι μια τεχνική πωλήσεων που έμαθα στη διαφήμιση. Δε λες ποτέ, «mp3 player στην τιμή των 100 ευρώ», για να πουλήσεις, αλλά «mp3 player στην εκπληκτική τιμή των 99,9999999999 ευρώ» και ο καταναλωτής αμέσως σκέφτεται, «ευκαιρία, ούτε 100 ευρώ δεν κάνει» και το αγοράζει. Έτσι και με την Τασούλα. 59 λεπτά μωρό μου. Ούτε μια ώρα δε θα περιμένεις.  Έπιασε. Αφού κέρδισα με διαφημιστικό τρόπο τον απαραίτητο χρόνο, άρχισα να ψάχνω για λεφτά. 1 ευρώ και 60 λεπτά για την ακρίβεια. Έψαξα σε όλα το δωμάτιο: σε ράφια, συρτάρια, ντουλάπια, παντελόνια, φόρμες, μπουφάν… Βρήκα μόνο 90 λεπτά. Είχα βλέπετε χαλάσει πολλά το σαββατοκύριακο. Κέρασα το κορίτσι ένα γαλακτομπούρεκο με παγωτό καϊμάκι στα Σερμπέτια. Την έβλεπα να κατεβάζει αργά-αργά, μία-μία τις μπουκιές, να γλείφει τα σιρόπια από τα χείλη της, και να αφήνει αναστεναγμούς ευχαρίστησης και σκεφτόμουν που πάνε τα τελευταία μου 8 ευρώ. Αν τα είχα τώρα δεν θα έμπαινα στη διαδικασία να σπάσω το γουρουνάκι που γέμιζα από μικρό παιδί. Ένα ροζ, γύψινο, μικρό γουρουνάκι με κοντά ποδαράκια που δεν χωράει και πολλά-πολλά στο στομαχάκι του. Δεν έψαχνα πολλά όμως. 70 λεπτά. Τι στο καλό, από 7 χρονών το ταΐζω. Βγήκα στο μπαλκόνι και το άφησα στο μάρμαρο. Πήρα ένα τσεκούρι που βρήκα παραδίπλα, το σήκωσα ψηλά και το κατέβασα με δύναμη πάνω στη πλάτη του γουρουνιού. Ακούστηκε ένας δυνατός κρότος. Μικρά και μεγάλα κομμάτια γύψου πετάχτηκαν αριστερά και δεξιά. Κέρματα κατρακύλησαν σε όλο το μπαλκόνι: πενηντάρικα, εικοσάρικα, δεκάρικα, τάλιρα, δίφραγκα και δραχμές. Ούτε ένα ευρώ! Αγχώθηκα. Σηκώθηκα όρθιος και πήγα στην κουζίνα να βάλω ένα ποτήρι νερό. Το κινητό άρχισε να δονείτε. Η Τασούλα. Το σηκώνω με τα χέρια ιδρωμένα. «Έλα…», είπα διστακτικά. Ακολούθησε ένας κατακλυσμός λέξεων: «Δε θα σε περιμένω άλλο. Μπαίνω να δω την ταινία. Να κανονίζεις άλλη φορά καλύτερα το χρόνο σου». Και μετά σιωπή. Δυο μέρες.

 Χθες το βράδυ μου δάνεισε ο αδερφός μου 50 ευρώ. Για να πάρω κάρτα, δημητριακά, ξυραφάκια, τζελ για τα μαλλιά και ψωμί. Τα εντελώς απαραίτητα δηλαδή. Έβαλα κάρτα, τηλεφώνησα, έστειλα sms, mms, email -με χαμηλότερες χρεώσεις από πριν- αλλά η Τασούλα καμιά απάντηση. Πέρασα απ΄ το φούρνο να της πω μια καλημέρα, αλλά δεν ήταν εκεί. Ο πατέρας της, μου είπε ότι ήταν αδιάθετη. Δεν τον πίστεψα. Πήρα δυο φρατζόλες ολικής αλέσεως και επέστρεψα σπίτι μου. Έκοψα τη μία στη μέση και την άνοιξα στο πλάι με ένα καλά ακονισμένο  μαχαίρι. Έβγαλα απ’ το ψυγείο, βούτυρο, μαγιονέζα, μαρούλι, ντομάτα, τυρί για τοστ και γαλοπούλα και τη γέμισα. Έτσι για να πάνε τα φαρμάκια κάτω.

Υ.Γ.: Μήπως, κάποιος που είδε την ταινία, μπορεί να μου εξηγήσει γιατί έχει τσαντιστεί η Τασούλα;         
 

Avant premiere για… εργένηδες και άνεργους!

Τσίμπησα avant premiere από τα ερτζιανά! 

Heartbreak Kid- Εφτά μέρες φαγούρα 
Σήμερα 21.00 στα Village Cinemas – The Mall Athens

O Kiss 92,9 μας προσκαλεί (όλους εμάς τους άνεργους) στην πρώτη προβολή της κωμωδίας The Heartbreak Kid, με πρωταγωνιστή τον Μπέν Στίλλερ. Τη σκηνοθεσία έχουν κάνει οι Πήτερ και Μπόμπι Φαρέλλι («Κάτι τρέχει με την Μαίρη»). Μαζί με τον πρωταγωνιστή και ο πατέρας του Τζέρι Στίλλερ.

Υπόθεση
Ένας ορκισμένος εργένης, ο Έντι, αποφασίζει να ακούσει τις συμβουλές του πατέρα του και του κολλητού του φίλου και να κάνει το μεγάλο βήμα: να παντρευτεί μια γυναίκα που φαινομενικά μοιάζει ιδανική: όμορφη, μορφωμένη, με χιούμορ… Πολύ γρήγορα όμως, κατά τη διάρκεια μάλιστα του μήνα του μέλιτος, συνειδητοποιεί πως ο γάμος του είναι κάθε άλλο παρά ειδυλλιακός. Η πολυαγαπημένη του σύζυγος, λίγες ώρες μετά το γάμο, αποκαλύπτεται ένας τρομερός εφιάλτης που δεν έχει καμία σχέση με ό,τι είχε ονειρευτεί… Τα πράγματα χειροτερεύουν όταν, κατά τη διάρκεια του μήνα του μέλιτος, γνωρίζει μια πραγματικά υπέροχη κοπέλα…

Η προβολή θα πραγματοποιηθεί σήμερα , στις 21.00 στα Village Cinemas – The Mall Athens. Η είσοδος είναι ελεύθερη (πόσο λατρεύω αυτή τη φράση).
Θα είμαι εκεί από τους πρώτους. Λατρεύω τον κινηματογράφο και «κυνηγάω» κάθε avant premiere. Αν λοιπόν ακούσετε για οποιαδήποτε avant premiere ενημερώστε και θα το ανεβάσω στο blog, να το μάθουν όλοι οι συνάδελφοι. Ραντεβού στην αίθουσα. Να γελάσει και λίγο το χειλάκι μας! 

Υ.Γ.1: Σπύρο, αν δεν έχεις κανονίσει κάτι και φυσικά έχεις όρεξη για ταινιούλα έλα. Να τα πούμε ρε φίλος! 
Υ.Γ.2: Πες και στην κοριτσοπαρέα.
Υ.Γ.3: Μπορεί να φέρω και την Τασούλα. Της έχω υποσχεθεί ένα σινεμά από την προηγούμενη εβδομάδα.

Όταν γνώρισα την Έλλη…

…έμαθα τα πάντα για την ιστορία του Μαραθώνα.

Υ.Γ.1: Με γεια το νέο look! 
Υ.Γ.2: Μην ζηλεύεις την Τασούλα, σ’ αγαπώ περισσότερο!
Υ.Γ.3: Μου τελείωσαν οι μονάδες από ότι κατάλαβες!

Είμαι σε δίλλημα…

Όταν δεν εργάζεσαι έχεις άπλυτο ελεύθερο χρόνο. Βγαίνεις, περπατάς,
κάνεις χιλιόμετρα, κατεβαίνεις σε μαραθώνιο, βλέπεις φίλους, φίλες, το κορίτσι, την αρραβωνιαστικιά, «χτυπάς» όλες τις εκδηλώσεις με ελεύθερη είσοδο, όλα τα εγκαίνια, «κυνηγάς» ότι avant premier παίζει σε θέατρο και σινεμά, εξυπηρετείς τρίτους, παίρνεις εισιτήρια, περιμένεις σε ουρές στην εφορία, στις τράπεζες (αγαπημένο μου), σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, μαζεύεις νούμερα που σου δίνουν οι ανυπόμονοι, σχολιάζεις την επικαιρότητα, κάνεις τα ψώνια του γείτονα, ψάχνεις athens voice για τη μάνα σου και την πεθερά, παρακολουθείς σεμινάρια, μαθαίνεις πλέξιμο, ανθοδετική, μαγειρική, γνωρίζεις νέους και συνταξιούχους, διαβάζεις βιβλία, ανοίγεις blog, γράφεις… κλείνεις με λίγα λόγια ένα γεμάτο, δημιουργικό, οχτάωρο. Μετά από 7 μήνες, έχεις πάθει overdose. Πιστέψτε με. Θέλεις να δουλέψεις. Να παράγεις έργο. Να βγάλεις γκαφρά. Αλλά μέχρι να βρεις κάτι αξιόλογο, πρέπεις να προσθέσεις καινούργια ενδιαφέροντα. Νέες πίστες. Αυτή τη βδομάδα είμαι δίλλημα. Τι να κάνω; Με τι να ασχοληθώ; Μήπως:     

Να σχεδιάσω ένα φορεματάκι για το κορίτσι με ό,τι έχω για ανακύκλωση;;;

10898_2_468.jpg

10898_5_468.jpg
Να φτιάξω ένα αιωρούμενο πορτατίφ για την πεθερά;;;

10836_1_230.jpg 

ή να ανοίξω ένα καφέ για τους φίλους;;; 

illy-cafe-in-push-button-house-1.jpg

illy-cafe-in-push-button-house-2.jpg

illy-cafe-in-push-button-house-3.jpg

Καλό μήνα σε όλους!

1 Νοεμβρίου σήμερα. Γιορτάζουν οι Άγιοι Ανάργυροι, Κοσμάς και Δαμιανός. Ανάργυροι ονομάζονται επειδή δεν αγαπούσαν τα αργύρια, δεν ήταν φιλάργυροι, η καρδιά τους δεν ήταν προσκολλημένη στα υλικά αγαθά και προσέφεραν τις ιατρικές τους υπηρεσίες αφιλοκερδώς. Σήμερα σπανίζουν αυτοί οι γιατροί. Που θα σε προσέξουν χωρίς «φακελάκι», που θα καθίσουν μαζί σου ώρες για να σου εξηγήσουν τι έχεις και τι μπορείς να κάνεις με απλά λόγια, που θα σου χαρίσουν απλόχερα μια αγκαλιά και θα σε γεμίσουν αισιοδοξία…

Καλό μήνα λοιπόν σε όλους αυτούς τους γιατρούς που είναι πρώτα από όλα άνθρωποι και μετά επιστήμονες. Καλό μήνα επίσης, στις νοσοκόμες και στους νοσοκόμους, στους τραυματιοφορείς και σε όλους τους αφανείς ήρωες του Ε.Κ.Α.Β.  Καλό μήνα και στους συγγενείς που κάθονται υπομονετικά ώρες ολόκληρες στα δωμάτια, στου διαδρόμους και στις αίθουσες αναμονής. Καλό μήνα τέλος, σε όλους τους ασθενείς που παλεύουν μέσ’ στα νοσοκομεία και σε όλους εμάς που παλεύουμε έξω, στην καθημερινότητα. Για ένα παιδί, μια οικογένεια, ένα σπίτι, μια αγάπη, ένα φίλο, μια αγκαλιά, μια σχολή, ένα πτυχίο, μια θέση, ένα μεροκάματο, μια αύξηση, ένα deal, μια ταινία, ένα τραγούδι, μία λέξη, ένα βραβείο, μια υποτροφία, ένα όνειρο, μια καλύτερη τύχη, έναν ομορφότερο κόσμο, γεμάτο χαμόγελα. Με δυο λόγια, Καλό μήνα σε όλους! 

Ετικετοσύννεφο