…και η κόρη του φούρναρη!

Archive for the ‘ανεργία’ Category

100 Δώρα!

Βιβλία, τσάντες, δωρεάν γεύματα σε γνωστά εστιατόρια και ταβέρνες,  δωρεάν ποτά, προσκλήσεις για Party, cd, tattoo αξίας €100, μενταγιόν, εκπτώσεις, δωρεάν κουρέματα (επιτέλους!), spa, πίνακες, θεατρικές παραστάσεις… 100 υπέροχα δώρα. Είτε για σας τους ίδιους, είτε για αγαπημένα σας πρόσωπα. Στη LIFO που κυκλοφορεί και γιορτάζει 100 τεύχη.

Υ.Γ.: Χτύπησα ένα spa για να το κάνω δώρο στη Τασούλα (να χαλαρώσει λιγάκι), ένα γεύμα για δύο άτομα, να κεράσω το κορίτσι (να ηρεμίσει λιγάκι) και ένα δωρεάν κούρεμα για μένα (να γίνω άνθρωπος λιγάκι). Όλα €3,60 συνολικά. Πολύ καλή επένδυση. Ας ελπίσουμε μόνο να κληρωθώ. Γιατί αλλιώς…          

Advertisements

Μόλις γύρισα από την ΛΑΜΠΟουρά!

11:00 ακριβώς ήμουν στην πλατεία Δαβάκη, στην Καλλιθέα. Και τη βλέπω; 1000 άτομα στην ουρά για μια λάμπα οικολογική. Το 99% συνταξιούχοι, 0,8% ξενύχτηδες,  2% ζευγαράκια και 1% άνεργοι. Τρόμαξα! Από τι ώρα έχετε στηθεί εδώ ρε «παιδιά»; Τι να κάνω, να κάτσω; Πόσες παίρνει ο καθένας; Ερωτήματα που απασχολούσαν όσους ερχόντουσαν λίγο καθυστερημένα. Πήγα μπροστά να δω πόσες δίνουν στον καθένα. Μία. Όλοι αυτοί για μία λάμπα. Αδιανόητο. Γύρισα στην ουρά. Προσπάθησα να μπω απ’ το πλάι και να κλέψω λίγες θέσεις, αλλά οι παππούδες δεν έδιναν ούτε εκατοστό. Κολλημένοι ο ένας δίπλα στον άλλον. Όπως οι πιγκουΐνοι, όταν προστατεύονται απ’ το κρύο. Μπήκα τελευταίος. Ένας ηλικιωμένος κύριος μπροστά μου άνοιξε ένα «φόρουμ» για να  περάσει πιο ευχάριστα η ώρα.
«Κινέζικες είναι;».
«Όχι, Philips» του απάντησε ένας συνομήλικός του δίπλα.
Αριστερά μου, μια κυρία γύρω στα 50, αλλοδαπή, άνοιξε το δεύτερο «φόρουμ».
«Άμα πονάει πόδι, πάει πιο μπροστά;». 
«Αυτά που ξέρεις στην πατρίδα σου» της απάντησε με έντονο ύφος ένας συνομήλικός της άντρας.
Μια γιαγιά άνοιξε το τρίτο «φόρουμ». «Σιμέλα, το πορτοφόλι σου πρόσεχε».        
«Εεε και να μου το πάρουν, δεν έχω τίποτα μέσα» της απάντησε μια συνομήλικη γυναίκα δίπλα της.

Τα 15′ πέρασαν χωρίς να το καταλάβω. Έφτασα στα κορίτσια που μοίραζαν τις λάμπες και πήρα μία. Κοίταξα το κουτί. Philips, 18 Watt, energy saver, 8 years, δείγμα δωρεάν. Την έβαλα στο μπουφάν και έφυγα. Τα φόρουμ στα παγκάκια, στην ουρά και στο δρόμο είχαν πάρει φωτιά. Πήγα σε σουπερμάρκετ γνωστής αλυσίδας να δω πόσο έχει το δείγμα δωρεάν. 8 ευρώ και 40 λεπτά.

Γρήγορα, αβασάνιστα, συμπεράσματα:           
1. To τζάμπα είναι πάντα πιο γλυκό
2. Το experiential μάρκετινγκ αποδίδει περισσότερο από μια τηλεοπτική καμπάνια
3. Οι συνταξιούχοι ακούνε/ βλέπουνε ΣΚΑΙ  
4. Οι νέοι, το Σάββατο ξυπνάνε μετά τις 11!

«Σβήσε τους λαχανοντολμάδες για να γίνει πιο σοβαρό»

Το βιογραφικό μου έχει φτιαχτεί, σε γενικές γραμμές, με βάση το Ευρωπαϊκό υπόδειγμα που βρήκα εδώ. Και λέω σε γενικές γραμμές γιατί έχω αφαιρέσει, προσθέσει διάφορα στοιχεία. Έχω αφαιρέσει τις υπερβολές και τον «ξύλινο» λόγο, και έχω προσθέσει σεμινάρια, πράγματα που κάνω στον ελεύθερο χρόνο μου, αδυναμίες, πάθη, στόχους και όνειρα. Με δικά μου λόγια, στο τέλος της σελίδας του βιογραφικού. Για να σχηματίσει μια ολοκληρωμένη εικόνα ο μελλοντικός μου εργοδότης. Μια εικόνα ανθρώπινη και αληθινή πάνω από όλα.

Και χαίρομαι πάρα πολύ, όταν μου λένε φίλοι, αλλά και υπεύθυνοι προσλήψεων ότι μας έκανες να κλάψουμε, να χαμογελάσουμε και να καταλάβουμε ποιος είσαι, τι θέλεις και τι σου αρέσει σε αυτή τη ζωή. Και στεναχωριέμαι επίσης πάρα πολύ, όταν μου ζητάνε να κόψω τις λεπτομέρειες για να γίνει πιο σοβαρό. Ποιες είναι οι λεπτομέρειες; Ο ελεύθερος χρόνος, οι αδυναμίες ή τα όνειρα; Και γιατί να γίνει πιο σοβαρό; Επειδή η εταιρία είναι μεγάλη και πολυεθνική; Όχι. Επειδή θέλουν εργάτες και όχι ανθρώπους με χιούμορ, ζωντάνια και δημιουργικότητα. Δεν τους ενδιαφέρει αν σου αρέσει η μαγειρική και έχεις αδυναμία στους λαχανοντολμάδες. Ή αν λατρεύεις τον κινηματογράφο και το όνειρό σου είναι κάποτε να γράψεις ένα σενάριο. Ή αν χαίρεσαι τις ηλιόλουστες μέρες και κάνεις βόλτες σε πάρκα και παραλίες. Έχεις δύο μεταπτυχιακά και πέντε χρόνια προϋπηρεσία; Σε έχει φθείρει αρκετά το χρήμα; Αντέχεις την πίεση και τα ξενύχτια; Αυτό τους ενδιαφέρει. Όταν όμως έρχεται η στιγμή να διαφημίσουν τα προϊόντα τους ζητάνε εικόνες χαράς, αγάπης και ξεγνοιασιάς από τους διαφημιστές. Ζήσε με πάθος, με ένταση, συναρπαστικά, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, ζήσε την όμορφη πλευρά της ζωής, αγάπησε τη ζωή, κάνε εκείνο, κάνε το άλλο… φωνάζουν από κάθε μέσο προκειμένου να σε πείσουν και να πας να αγοράσεις τα προϊόντα τους. Είναι ένα περίεργο σύστημα. Και δύσκολα το πολεμάς.

Εγώ προσπάθησα έξι συνεχόμενους μήνες. Στέλνοντας όμορφα βιογραφικά, γεμάτα ζωντάνια, χιούμορ και δημιουργικότητα σε μικρές και μεγάλες εταιρίες. Σήμερα όμως η μάχη έληξε. Έχασα. Αφαίρεσα απ’ το βιογραφικό μου τις λεπτομέρειες: τους λαχανοντολμάδες, τις πίτες, τα ρακόμελα, τους φίλους, τις βόλτες, τα ταξίδια, τις μουσικές, τα βιβλία, τις ταινίες, τα σενάρια, τις ιδέες, τα όνειρα, τις παραλίες, τα πάρκα, τα βουνά, το φεγγάρι, τον ήλιο, τη ζωή… το έκανα πιο σοβαρό και το έστειλα στον αδερφό μου. Μήπως και με προσλάβουν σε μια μεγάλη εταιρία που μπαίνεις μέρα και βγαίνεις νύχτα.

Βάλτε μπιπ στις λέξεις Εκατομμύριο και Εκατομμυριούχος.

Τον τελευταίο καιρό ακούω και βλέπω συνεχώς τις λέξεις εκατομμύρια και εκατομμυριούχος. Πέντε εκατομμύρια ο Θέμος. Εφτά εκατομμύρια ο Μάκης. Ένα εκατομμύριο ο Τάσος. Εικοσιένα εκατομμύρια η Τράπεζα Πειραιώς και στους τρεις. Ένα εκατομμύριο σε κάποιον που θα ανοίξει ή έχει ήδη ανοίξει λογαριασμό στην παραπάνω τράπεζα. Ένα εκατομμύριο θα δίνει ο Φερεντίνος στο νέο τηλεπαιχνίδι του ΑΝΤ1. Εκατομμύρια μοίρασε το πρωτοχρονιάτικο λαχείο. Εκατομμύρια ευρώ σε ειδικούς λογαριασμούς. Εκατομμύρια ευρώ σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. 

Δε σας κρύβω ότι και εγώ κάποτε ήθελα να γίνω εκατομμυριούχος. Μάλιστα, είχα πάρει και ένα βιβλίο με τίτλο «Εκατομμυριούχος στη στιγμή». Ναι, δεν ήθελα να κοπιάσω. Ήθελα να τα αποκτήσω εδώ και τώρα. Το διάβασα σε ένα απόγευμα. Δεν έγινα. Το έβαλα όμως στόχο. Έψαξα για δουλειά στο αντικείμενο που είχα σπουδάσει. Βρήκα, σε ένα περιοδικό πληροφορικής. Τον πρώτο χρόνο έπαιρνα, αν θυμάμαι καλά, 150.000 δρχ. και ήμουν πολύ χαρούμενος. Το δεύτερο χρόνο πήρα αύξηση. Έφτασα τις 220.000 δρχ. και ήμουν πολύ κοντά στο να επιτύχω το στόχο μου. Στα μισά του τρίτου χρόνου, με φωνάζει ο εκδότης-διευθυντής του περιοδικού και μου λέει ότι έγινε ένα λάθος και πρέπει να πληρώσω έξι εκατομμύρια δραχμές. Έπαθα σοκ. Διαμαρτυρήθηκα. Έφυγα. Εκείνος συνέχισε τα ύπουλα χτυπήματα. Με δυσφήμησε μέσα απ’ το περιοδικό του, μου έκανε μήνυση, αγωγή, έλεγε ότι του έσβησα αρχεία από τους κεντρικούς σέρβερ, ότι  έδινα πληροφορίες σε ανταγωνιστικά περιοδικά και άλλα πολλά ψέματα. Οδηγηθήκαμε στα δικαστήρια. Εκείνος προσέλαβε δικηγόρο μεγάλο και τρανό, και είχε για μάρτυρα γνωστό ηθοποιό –χωρίς ήθος, απλά για να τα λέει καλύτερα. Μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια και αρκετά λεφτά σε δικηγόρους μου ζήτησε συγνώμη και συμβιβασμό. Εγώ, αν θυμάμαι καλά, ζήτησα τέσσερα εκατομμύρια δραχμές αποζημίωση. Μου έδωσε δύο. Τα πήρα. Έγινα εκατομμυριούχος. Πέτυχα το στόχο μου, αλλά σιχάθηκα τον εαυτό μου. Που είχε τέτοια όνειρα, τέτοιες φιλοδοξίες. Τα ξόδεψα όλα αμέσως. Σε ταξίδια, σπουδές, δώρα, βόλτες με συγγενείς και φίλους. Μόλις έφτασα στο μηδέν, ένοιωσα ξανά ελεύθερος.

Το κυνήγι του χρήματος δεν έχει νόημα. Δε φέρνει την ευτυχία. Μόνο προβλήματα. Σε αγαπημένες οικογένειες, πετυχημένες ομάδες και κερδοφόρες επιχειρήσεις. Για αυτό απαγορέψτε τις διαφημίσεις που πουλάνε εκατομμύρια ή τουλάχιστον βάλτε μπιπ στις λέξεις εκατομμύρια και εκατομμυριούχος. Ακούνε, βλέπουνε εκατομμύρια φτωχοί Έλληνες, συνταξιούχοι, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, χιλιάδες βιοπαλαιστές, συμβασιούχοι εργαζόμενοι, άνεργες μητέρες, δεκάδες νέοι δημοσιογράφοι, φοιτητές, μικρά παιδιά… εγώ.        

            
Υ.Γ.: Κάνω την αρχή με το τραγούδι Εκατομμύρια της Βίσση. Αφιερωμένο στον Μάκη και στον Θέμο.

Σε άλλο εσύ και σε άλλο εγώ
καθόμαστε τραπέζι
Κάτι παράξενα παιχνίδια
η μοίρα που μας παίζει

Και είναι άδικο πολύ
και για τους δυο
μια τέτοια αγάπη δυνατή
μια τέτοια αγάπη δυνατή
να σβήσει μες στο κρύο

Μπιπ φόρες κι αν προσπαθήσεις
αυτό που ζήσαμε δεν θα το ξαναζήσεις
Μπιπ φορές κι αν προσπαθήσεις
όπως μ’ αγάπησες δεν θα ξαναγαπήσεις
Μπιπ

Αλλού εσύ κι αλλού εγώ
κι η νύχτα προχωράει
Κάτι στο όλο σκηνικό
απόψε με πονάει

Η ώρα έχει πάει τρεις
Σκύβει και σε φιλάει
Κάτι πονάει σα μαχαιριά…
Κάτι πονάει σα μαχαιριά
Κι η νύχτα σταματάει

Μπιπ φόρες κι αν προσπαθήσεις
αυτό που ζήσαμε δεν θα το ξαναζήσεις
Μπιπ φορές κι αν προσπαθήσεις
όπως μ’ αγάπησες δεν θα ξαναγαπήσεις
Μπιπ

Γράμμα στον (πρώην) Υπουργό Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας

Αξιότιμε κύριε Μαγγίνα,

Γνωρίζω ότι ο χρόνος σας είναι πολύτιμος γι αυτό μπαίνω κατευθείαν στο «ψητό». Είμαι άνεργος και δεν έχω μπαμπά να με βάλει σε μια δουλειά της προκοπής.

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα απ’ την αρχή. Πριν 20 χρόνια ο μπαμπάς Μάικ μετακόμισε στο Paradice City, εκεί που το γκρας είναι green και τα γκερλς pretty. Πρέπει να ήμουνα 9-10 ετών. Μπόμπιρας. Όλοι κλαίγανε, εκτός από μένα. Δεν καταλάβαινα τη χρησιμότητα του μπαμπά. Γιατί θα μου λείψει; Αφού έχω τη σούπερ μαμά και ό,τι θέλω μου το φέρνει.

Πέρασαν τα χρόνια, μεγάλωσα, σπούδασα πληροφορική, μπήκα σε εταιρίες τεχνολογίας, απολύθηκα, έκανα μια παύση, βγήκα έξω, ανάπνευσα, γέμισα ενέργεια, σπούδασα μάρκετινγκ/διαφήμιση, πήρα φόρα, μπήκα σε διαφημιστικές εταιρίες, παραιτήθηκα, έκανα ξανά μια παύση, βγήκα έξω, ανάπνευσα, αλλά αυτή τη φόρα… δεν είχα ενέργεια να συνεχίσω. Ούτε βήμα. Στεκόμουν εκεί. Καρφωμένος. Μπροστά απ’ το περίπτερο της Ισιδώρας. Και διάβαζα εφημερίδες. Το Έθνος συγκεκριμένα: «Ασφάλισε την κόρη του στον ΟΤΕ». «Να η χρησιμότητα του μπαμπά», σκέφτηκα. Με έπιασε το παράπονο. Άρχισαν τα γιατί. Τα μάτια προσπαθούσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυα. Τα μάτια του μπαμπά μου. Η Ισιδώρα με είδε και βγήκε έξω. «Τι έχεις;», με ρώτησε. «Τίποτα, κάτι μπήκε στο μάτι μου», της απάντησα και έφυγα. Πήγα μέχρι τη γωνία. Κάθισα στο πλατύσκαλο μιας εξώπορτας πολυκατοικίας και άφησα ελεύθερα τα δάκρυα να τρέξουν. Και ήταν πολλά. 20 ετών.

Κύριε υπουργέ δεν έχω μπαμπά να με βάλει σε μια δουλειά της προκοπής και να μου εξασφαλίσει το μέλλον. Ούτε και ενέργεια να συνεχίσω μόνος μου. Έχω στείλει αμέτρητα βιογραφικά, έχω πάει σε ημέρες καριέρας, σε γραφεία ευρέσεως εργασίας,στον Ο.Α.Ε.Δ, έχω ρωτήσει φίλους, συγγενείς, bloggers, δεν μπορώ όμως να βρω μια «μόνιμη» δουλειά, σε ευχάριστο περιβάλλον με ανθρώπινο ωράριο. Μια δουλειά σαν αυτή που βρήκατε στην κόρη σας. Δεν ξέρω γιατί. Άλλοι λένε ότι χρειάζεται μέσον, άλλοι ότι η αγορά περνάει κρίση, άλλοι ότι είμαι αρκετά ρομαντικός σε μια άκρως ανταγωνιστική εποχή. Εγώ αυτό που ξέρω  είναι ότι η μόνη σοβαρή, επαγγελματική πρόταση, που έχω μέχρι στιγμής, είναι από τον φούρναρη της γειτονιάς μου. Θα περιμένω όμως μέχρι τις 25 του μηνός, μήπως και γίνει κάνα Θαύμα* και βρω δουλειά. Μετά, ποιος ξέρει, ίσως να στείλω γράμμα και στον συνονόματός σας… τον Αϊ Βασίλη!

Σας ευχαριστώ,

Ο άνεργος (που παλεύει μόνος του)

Υ.Γ.: Θα εκτιμούσα ιδιαίτερα την απάντησή σας.
 

* Ως Θαύμα χαρακτηρίζεται κάθε συμβάν, που στη βάση μιας ειδικής αντίληψης (κοινωνικής, θρησκευτικής, φιλοσοφικής κ.λπ.) για τη φύση και τους φυσικούς νόμους, είναι δυνατόν να θεωρηθεί «ανεξήγητο», με τα συνηθισμένα, κοινώς αποδεκτά, κριτήρια. Το θαύμα κατατάσσεται σε ορισμένη κατηγορία γεγονότων που θεωρούνται ασυνήθιστα ή «απίστευτα», και γίνονται αντιληπτά από τις αισθήσεις, ως εκδηλώσεις υπερφυσικής ή θείας προέλευσης. Είναι όμως δυνατό, το θαύμα να καταγράφεται όχι στο ίδιο το συμβάν, αλλά στην πραγματικότητα που μαρτυρεί.
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια.

 

Οι 10 επιχειρήσεις που θα θέλατε εσείς να εργαστείτε

Μου στέλνετε μηνύματα και μου λέτε ότι οι 10 επιχειρήσεις που θέλω να εργαστώ είναι από τις χειρότερες σε αμοιβή- ωράριο- εκμετάλλευση. Να το δεχτώ. Πείτε όμως  και ποιες είναι οι 10 καλύτερες ή έστω αυτές που θα επιλέγατε να εργαστείτε εσείς ή θα προτείνατε στα παιδιά σας, στους φίλους σας… σε έναν άνεργο blogger;

Οι 10 επιχειρήσεις που θα ήθελα πολύ να εργαστώ

  1. Fnac… γιατί δημιουργεί παρέες
  2. Public… γιατί λατρεύω τα πολυκαταστήματα ψυχαγωγίας
  3. Παπασωτηρίου… γιατί ενώνει τους καλλιτέχνες με τους κομπιουτεράδες
  4. Ελευθερουδάκης… γιατί εκεί έμαθα να διαβάζω σωστά, να γράφω σωστά και πρόσφατα, να πλέκω σωστά!
  5. Jumbo… γιατί θέλω να βγάλω το παιδί που κρύβω μέσα μου
  6. Allou Fun Park… γιατί η διασκέδαση είναι το α και το ω για ένα παιδί, μικρό ή μεγάλο
  7. Village Roadshow / Village Films… γιατί μ’ αρέσει να ταξιδεύω
  8. Πλαίσιο… γιατί έχει τους πιο χαμογελαστούς πωλητές και αυτό σημαίνει πολλά
  9. Notos Galleries Home… γιατί διοργανώνει απίθανες εκδηλώσεις και γεμίζει ευχάριστα τον ελεύθερο χρόνο των μαμάδων μας
  10. Xerox… γιατί είναι μία από τις 20 Επιχειρήσεις με το καλύτερο εργασιακό περιβάλλον στην Ελλάδα, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, σύμφωνα με το Great Place to Work Institute Hellas

Προσωπικά έχω στείλει βιογραφικά σε όλες τις παραπάνω εταιρίες και περιμένω. Μια απάντηση, ένα δώρο, μια ευκαιρία.

Υ.Γ.: Έχω μείνει από «καύσιμα». Μήπως κατά τύχη έχετε κάνα γνωστό στις παραπάνω επιχειρήσεις να «σπρώξει» λίγο την υπόθεσή μου, μέχρι την πολυπόθητη συνέντευξη;

Ετικετοσύννεφο