…και η κόρη του φούρναρη!

Στο σαλόνι έχουν προστεθεί άλλα δύο τραπέζια. Ένα μεγάλο στρογγυλό από ξύλο καρυδιάς, και ένα μικρό πλαστικό. Το μεγάλο το κουβαλήσαμε χθες από τη θεία μου. Το είχε στην τραπεζαρία της. Άμα δεν το ανοίξεις μπορούν να καθίσουν άνετα 5 άτομα. Αν το ανοίξεις παίρνει γύρω στα 8 με 10 άτομα. Το πλαστικό, είναι από αυτά που σπάνε στη μέση και μπορείς να τα πάρεις στην εξοχή ή να τα βάλεις σε ένα μπαλκόνι. Λευκό, ελαφρώς σκουριασμένο, παίρνει 3 με τέσσερα άτομα. Το δικό μας είναι σαν της θείας μου, απλά λίγο μεγαλύτερο. Κλειστό χωράει 6 με 7 άτομα. Ανοιχτό 12-13. Τα τραπέζια είχαν πάνω τα «καλά» – κεντημένα στο χέρι-  τραπεζομάντιλα και το «καλό» σερβίτσιο – ασημένια κουταλομαχαιροπίρουνα, πορσελάνινα πιάτα, κρυστάλλινα ποτήρια της μαμάς μου. 
Στην κουζίνα δυο θείες μου, μια γειτόνισσα και η μαμά μου ετοιμάζουν το μενού. Βραστά λαχανικά για σαλάτα, Ψαρόσουπα για πρώτο πιάτο, ψάρι με βραστή πατάτα  για κυρίως, καφές και παξιμάδι για επιδόρπιο. Εγώ κάθομαι στο δωμάτιο μου. Ξαπλωμένος. Δεν ανακατεύομαι. Δεν μπορώ τις φωνές. Απλώς τις ακούω. «Βράσανε τα καρότα», «Είναι εντάξει το ψάρι», «Το θες πιο πηχτό το αυγολέμονο»…   Η μαμά μου έχει χάσει τη γεύση της και έτσι αναγκάστηκα εμπιστεύεται τις αδερφές της και την γειτόνισσα-φίλη της. Στο αλάτι, στο λεμόνι, στο λάδι… σε όλα. Αν κάτι πάει στραβά και δε μείνουν ευχαριστημένοι οι καλεσμένοι θα τα ακούσουν! Όπως τα ακούω και εγώ κάθε μέρα, όταν δε βρίσκω τι λείπει από το φαγητό που μου δίνει να δοκιμάσω. Είναι δύσκολη δουλειά, θέλει γνώσεις και πάνω από όλα υπομονή. Η θεία Βούλα δεν την έχει και έτσι την στέλνουν στην υποδοχή.
Το κουδούνι της πολυκατοικίας χτυπάει. Μετράω γύρω στις 25 φορές. Το ασανσέρ ανεβαίνει. Γύρω στις 40 φορές. Είναι μικρό. Ανεβαίνουν δύο-δύο. Η πόρτα είναι ανοιχτή. «Ζωή σε σας», «Να ζείτε να τον θυμάστε» εύχονται οι καλεσμένοι. Ακούω κλάματα. Της θείας μου, της μαμάς μου. «Κουράγιο» λέω στον εαυτό μου. «Που είναι τα παιδιά, ο Αδάμ;» ρωτάνε οι περισσότεροι. Κρύβομαι. Δεν έχω όρεξη να σας δω. Φοβάμαι πως θα δω κάτι ψεύτικο στο πρόσωπό σας. Ίσως μια χαρά, βαθιά μέσα σας. Θα βγω όταν ξεκινήσετε να τρώτε. Όταν θα έχετε γεμάτο το στόμα και δεν θα μπορείτε να μιλήσετε.             
Το σερβίρισμα αρχίζει. Οι καλεσμένοι κάθονται. Το γεύμα αρχίζει. Πιάνω μια γωνία και τρώω τη σούπα όσο πιο γρήγορα γίνεται. Το κουτάλι μου έχει πάρει φωτιά. Σε δύο λεπτά έχω τελειώσει. Σηκώνομαι και επιστρέφω στο δωμάτιό μου. «Υπέροχη», «Το αυγολέμονο έχει δέσει τέλεια», «Μπράβο Δέσποινα» οι πρώτες κουβέντες των καλεσμένων. Και η σαλάτα, και η σούπα, και το ψάρι όλα πεντανόστιμα. «Καφέ κανείς;» ρωτάει η θεία μου. Η κουζίνα μετατρέπεται σε καφενείο. Και το σαλόνι. Ανοίγονται θέματα για την ζωή, και τον θάνατο. Πόσοι ήρθανε και πόσοι φύγανε. Τα σερβίτσια μαζεύονται.
Χρόνια είχε η μαμά μου να κάνει ένα τόσο μεγάλο τραπέζι. Της το έλεγα συνέχεια. Το σπίτι θέλει κόσμο, ζωντάνια, χαρές, όχι μόνο καθάρισμα, γκρίνια και φασαρίες. Να τώρα. Το άνοιξες, κάλεσες κόσμο, έκανες ένα μεγάλο τραπέζι.
Ο κόσμος αρχίζει να φεύγει. «Ευχαριστούμε» λέμε σε όλους. Να μας προτιμήσετε και την επόμενη φορά. Στην χασαποταβέρνα που θα ανοίξουμε την Τσικνοπέμπτη.

Υ.Γ.: Γιατί τρώμε ψαρόσουπα μετά από κηδεία; 
  

Advertisements

11:00 ακριβώς ήμουν στην πλατεία Δαβάκη, στην Καλλιθέα. Και τη βλέπω; 1000 άτομα στην ουρά για μια λάμπα οικολογική. Το 99% συνταξιούχοι, 0,8% ξενύχτηδες,  2% ζευγαράκια και 1% άνεργοι. Τρόμαξα! Από τι ώρα έχετε στηθεί εδώ ρε «παιδιά»; Τι να κάνω, να κάτσω; Πόσες παίρνει ο καθένας; Ερωτήματα που απασχολούσαν όσους ερχόντουσαν λίγο καθυστερημένα. Πήγα μπροστά να δω πόσες δίνουν στον καθένα. Μία. Όλοι αυτοί για μία λάμπα. Αδιανόητο. Γύρισα στην ουρά. Προσπάθησα να μπω απ’ το πλάι και να κλέψω λίγες θέσεις, αλλά οι παππούδες δεν έδιναν ούτε εκατοστό. Κολλημένοι ο ένας δίπλα στον άλλον. Όπως οι πιγκουΐνοι, όταν προστατεύονται απ’ το κρύο. Μπήκα τελευταίος. Ένας ηλικιωμένος κύριος μπροστά μου άνοιξε ένα «φόρουμ» για να  περάσει πιο ευχάριστα η ώρα.
«Κινέζικες είναι;».
«Όχι, Philips» του απάντησε ένας συνομήλικός του δίπλα.
Αριστερά μου, μια κυρία γύρω στα 50, αλλοδαπή, άνοιξε το δεύτερο «φόρουμ».
«Άμα πονάει πόδι, πάει πιο μπροστά;». 
«Αυτά που ξέρεις στην πατρίδα σου» της απάντησε με έντονο ύφος ένας συνομήλικός της άντρας.
Μια γιαγιά άνοιξε το τρίτο «φόρουμ». «Σιμέλα, το πορτοφόλι σου πρόσεχε».        
«Εεε και να μου το πάρουν, δεν έχω τίποτα μέσα» της απάντησε μια συνομήλικη γυναίκα δίπλα της.

Τα 15′ πέρασαν χωρίς να το καταλάβω. Έφτασα στα κορίτσια που μοίραζαν τις λάμπες και πήρα μία. Κοίταξα το κουτί. Philips, 18 Watt, energy saver, 8 years, δείγμα δωρεάν. Την έβαλα στο μπουφάν και έφυγα. Τα φόρουμ στα παγκάκια, στην ουρά και στο δρόμο είχαν πάρει φωτιά. Πήγα σε σουπερμάρκετ γνωστής αλυσίδας να δω πόσο έχει το δείγμα δωρεάν. 8 ευρώ και 40 λεπτά.

Γρήγορα, αβασάνιστα, συμπεράσματα:           
1. To τζάμπα είναι πάντα πιο γλυκό
2. Το experiential μάρκετινγκ αποδίδει περισσότερο από μια τηλεοπτική καμπάνια
3. Οι συνταξιούχοι ακούνε/ βλέπουνε ΣΚΑΙ  
4. Οι νέοι, το Σάββατο ξυπνάνε μετά τις 11!

Το βιογραφικό μου έχει φτιαχτεί, σε γενικές γραμμές, με βάση το Ευρωπαϊκό υπόδειγμα που βρήκα εδώ. Και λέω σε γενικές γραμμές γιατί έχω αφαιρέσει, προσθέσει διάφορα στοιχεία. Έχω αφαιρέσει τις υπερβολές και τον «ξύλινο» λόγο, και έχω προσθέσει σεμινάρια, πράγματα που κάνω στον ελεύθερο χρόνο μου, αδυναμίες, πάθη, στόχους και όνειρα. Με δικά μου λόγια, στο τέλος της σελίδας του βιογραφικού. Για να σχηματίσει μια ολοκληρωμένη εικόνα ο μελλοντικός μου εργοδότης. Μια εικόνα ανθρώπινη και αληθινή πάνω από όλα.

Και χαίρομαι πάρα πολύ, όταν μου λένε φίλοι, αλλά και υπεύθυνοι προσλήψεων ότι μας έκανες να κλάψουμε, να χαμογελάσουμε και να καταλάβουμε ποιος είσαι, τι θέλεις και τι σου αρέσει σε αυτή τη ζωή. Και στεναχωριέμαι επίσης πάρα πολύ, όταν μου ζητάνε να κόψω τις λεπτομέρειες για να γίνει πιο σοβαρό. Ποιες είναι οι λεπτομέρειες; Ο ελεύθερος χρόνος, οι αδυναμίες ή τα όνειρα; Και γιατί να γίνει πιο σοβαρό; Επειδή η εταιρία είναι μεγάλη και πολυεθνική; Όχι. Επειδή θέλουν εργάτες και όχι ανθρώπους με χιούμορ, ζωντάνια και δημιουργικότητα. Δεν τους ενδιαφέρει αν σου αρέσει η μαγειρική και έχεις αδυναμία στους λαχανοντολμάδες. Ή αν λατρεύεις τον κινηματογράφο και το όνειρό σου είναι κάποτε να γράψεις ένα σενάριο. Ή αν χαίρεσαι τις ηλιόλουστες μέρες και κάνεις βόλτες σε πάρκα και παραλίες. Έχεις δύο μεταπτυχιακά και πέντε χρόνια προϋπηρεσία; Σε έχει φθείρει αρκετά το χρήμα; Αντέχεις την πίεση και τα ξενύχτια; Αυτό τους ενδιαφέρει. Όταν όμως έρχεται η στιγμή να διαφημίσουν τα προϊόντα τους ζητάνε εικόνες χαράς, αγάπης και ξεγνοιασιάς από τους διαφημιστές. Ζήσε με πάθος, με ένταση, συναρπαστικά, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, ζήσε την όμορφη πλευρά της ζωής, αγάπησε τη ζωή, κάνε εκείνο, κάνε το άλλο… φωνάζουν από κάθε μέσο προκειμένου να σε πείσουν και να πας να αγοράσεις τα προϊόντα τους. Είναι ένα περίεργο σύστημα. Και δύσκολα το πολεμάς.

Εγώ προσπάθησα έξι συνεχόμενους μήνες. Στέλνοντας όμορφα βιογραφικά, γεμάτα ζωντάνια, χιούμορ και δημιουργικότητα σε μικρές και μεγάλες εταιρίες. Σήμερα όμως η μάχη έληξε. Έχασα. Αφαίρεσα απ’ το βιογραφικό μου τις λεπτομέρειες: τους λαχανοντολμάδες, τις πίτες, τα ρακόμελα, τους φίλους, τις βόλτες, τα ταξίδια, τις μουσικές, τα βιβλία, τις ταινίες, τα σενάρια, τις ιδέες, τα όνειρα, τις παραλίες, τα πάρκα, τα βουνά, το φεγγάρι, τον ήλιο, τη ζωή… το έκανα πιο σοβαρό και το έστειλα στον αδερφό μου. Μήπως και με προσλάβουν σε μια μεγάλη εταιρία που μπαίνεις μέρα και βγαίνεις νύχτα.

Τον τελευταίο καιρό ακούω και βλέπω συνεχώς τις λέξεις εκατομμύρια και εκατομμυριούχος. Πέντε εκατομμύρια ο Θέμος. Εφτά εκατομμύρια ο Μάκης. Ένα εκατομμύριο ο Τάσος. Εικοσιένα εκατομμύρια η Τράπεζα Πειραιώς και στους τρεις. Ένα εκατομμύριο σε κάποιον που θα ανοίξει ή έχει ήδη ανοίξει λογαριασμό στην παραπάνω τράπεζα. Ένα εκατομμύριο θα δίνει ο Φερεντίνος στο νέο τηλεπαιχνίδι του ΑΝΤ1. Εκατομμύρια μοίρασε το πρωτοχρονιάτικο λαχείο. Εκατομμύρια ευρώ σε ειδικούς λογαριασμούς. Εκατομμύρια ευρώ σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. 

Δε σας κρύβω ότι και εγώ κάποτε ήθελα να γίνω εκατομμυριούχος. Μάλιστα, είχα πάρει και ένα βιβλίο με τίτλο «Εκατομμυριούχος στη στιγμή». Ναι, δεν ήθελα να κοπιάσω. Ήθελα να τα αποκτήσω εδώ και τώρα. Το διάβασα σε ένα απόγευμα. Δεν έγινα. Το έβαλα όμως στόχο. Έψαξα για δουλειά στο αντικείμενο που είχα σπουδάσει. Βρήκα, σε ένα περιοδικό πληροφορικής. Τον πρώτο χρόνο έπαιρνα, αν θυμάμαι καλά, 150.000 δρχ. και ήμουν πολύ χαρούμενος. Το δεύτερο χρόνο πήρα αύξηση. Έφτασα τις 220.000 δρχ. και ήμουν πολύ κοντά στο να επιτύχω το στόχο μου. Στα μισά του τρίτου χρόνου, με φωνάζει ο εκδότης-διευθυντής του περιοδικού και μου λέει ότι έγινε ένα λάθος και πρέπει να πληρώσω έξι εκατομμύρια δραχμές. Έπαθα σοκ. Διαμαρτυρήθηκα. Έφυγα. Εκείνος συνέχισε τα ύπουλα χτυπήματα. Με δυσφήμησε μέσα απ’ το περιοδικό του, μου έκανε μήνυση, αγωγή, έλεγε ότι του έσβησα αρχεία από τους κεντρικούς σέρβερ, ότι  έδινα πληροφορίες σε ανταγωνιστικά περιοδικά και άλλα πολλά ψέματα. Οδηγηθήκαμε στα δικαστήρια. Εκείνος προσέλαβε δικηγόρο μεγάλο και τρανό, και είχε για μάρτυρα γνωστό ηθοποιό –χωρίς ήθος, απλά για να τα λέει καλύτερα. Μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια και αρκετά λεφτά σε δικηγόρους μου ζήτησε συγνώμη και συμβιβασμό. Εγώ, αν θυμάμαι καλά, ζήτησα τέσσερα εκατομμύρια δραχμές αποζημίωση. Μου έδωσε δύο. Τα πήρα. Έγινα εκατομμυριούχος. Πέτυχα το στόχο μου, αλλά σιχάθηκα τον εαυτό μου. Που είχε τέτοια όνειρα, τέτοιες φιλοδοξίες. Τα ξόδεψα όλα αμέσως. Σε ταξίδια, σπουδές, δώρα, βόλτες με συγγενείς και φίλους. Μόλις έφτασα στο μηδέν, ένοιωσα ξανά ελεύθερος.

Το κυνήγι του χρήματος δεν έχει νόημα. Δε φέρνει την ευτυχία. Μόνο προβλήματα. Σε αγαπημένες οικογένειες, πετυχημένες ομάδες και κερδοφόρες επιχειρήσεις. Για αυτό απαγορέψτε τις διαφημίσεις που πουλάνε εκατομμύρια ή τουλάχιστον βάλτε μπιπ στις λέξεις εκατομμύρια και εκατομμυριούχος. Ακούνε, βλέπουνε εκατομμύρια φτωχοί Έλληνες, συνταξιούχοι, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, χιλιάδες βιοπαλαιστές, συμβασιούχοι εργαζόμενοι, άνεργες μητέρες, δεκάδες νέοι δημοσιογράφοι, φοιτητές, μικρά παιδιά… εγώ.        

            
Υ.Γ.: Κάνω την αρχή με το τραγούδι Εκατομμύρια της Βίσση. Αφιερωμένο στον Μάκη και στον Θέμο.

Σε άλλο εσύ και σε άλλο εγώ
καθόμαστε τραπέζι
Κάτι παράξενα παιχνίδια
η μοίρα που μας παίζει

Και είναι άδικο πολύ
και για τους δυο
μια τέτοια αγάπη δυνατή
μια τέτοια αγάπη δυνατή
να σβήσει μες στο κρύο

Μπιπ φόρες κι αν προσπαθήσεις
αυτό που ζήσαμε δεν θα το ξαναζήσεις
Μπιπ φορές κι αν προσπαθήσεις
όπως μ’ αγάπησες δεν θα ξαναγαπήσεις
Μπιπ

Αλλού εσύ κι αλλού εγώ
κι η νύχτα προχωράει
Κάτι στο όλο σκηνικό
απόψε με πονάει

Η ώρα έχει πάει τρεις
Σκύβει και σε φιλάει
Κάτι πονάει σα μαχαιριά…
Κάτι πονάει σα μαχαιριά
Κι η νύχτα σταματάει

Μπιπ φόρες κι αν προσπαθήσεις
αυτό που ζήσαμε δεν θα το ξαναζήσεις
Μπιπ φορές κι αν προσπαθήσεις
όπως μ’ αγάπησες δεν θα ξαναγαπήσεις
Μπιπ

Οι παρακάτω δίαιτες θα σας βοηθήσουν να χάσετε εύκολα και γρήγορα τα κιλά των εορτών.

Η δίαιτα της πάπιας
Τρώτε ό,τι θέλετε και μετά κάνετε την πάπια.

Η δίαιτα του ανανά
Τρώτε τα πάντα εκτός από ανανά.

Η δίαιτα της μπανάνας
Δύο μπανάνες το πρωί, μία μπανάνα για κολατσιό, δύο μπανάνες για μεσημέρι, δύο μπανάνες το απόγευμα για γλυκό και μία μπανάνα για βραδινό. Προτείνεται και η αγορά / ενοικίαση τροπικών δέντρων για να μπορείτε να ανεβαίνετε όποτε νιώθετε την ανάγκη, αφού θα αρχίσετε να νιώθετε σα μαϊμού.
Αληθινή μαρτυρία: Η γυναίκα μου κάνει καινούργια δίαιτα Καρύδες και μπανάνες, δεν έχασε κιλό αλλά που να την δείτε πως σκαρφαλώνει δέντρα τώρα.

Η δίαιτα της ιππασίας
ΠΡΩΙΝΟ: 3 φέτες ψωμί με άφθονο βούτυρο και μαρμελάδα. Δύο τηγανιτά αυγά με μπέικον.1 ποτήρι γάλα, 1 ποτήρι πορτοκαλάδα και ένα φλιτζάνι καφέ. Μετά 45 λεπτά ιππασία. ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΝΟ: 2 πιάτα της αρεσκείας σας, σαλάτα με μπόλικο λάδι, τηγανιτές πατάτες, μπουγιουρντί, γλυκό και άφθονη κόκα κόλα ή μπύρα. Μετά 1,30 ώρα ιππασία. ΒΡΑΔΙΝΟ: 2 πίτσες απ’ όλα με έξτρα τυρί και 1,5 λίτρο κόκα κόλα. Μετά 2 ώρες ιππασία. Η δίαιτα έχει καταπληκτικά αποτέλεσμα. Σε 20 μέρες το άλογο θα έχει χάσει τουλάχιστον 15 κιλά!

Η σύγχρονη Ελληνική δίαιτα
Αρχίζετε τη Δευτέρα το πρωί με ένα σκέτο καφέ. Το μεσημέρι τρώτε στη δουλειά ένα σκέτο σάντουιτς με γαλοπούλα. Η δίαιτα τελειώνει το ίδιο βράδυ κατόπιν ωρίμου αποφάσεώς σας ότι δεν αντέχετε άλλο, οπότε την κάνετε ταράτσα σε γνωστή χασαποταβέρνα.

Η δίαιτα των αρχαίων Ελλήνων
Σφάζετε ένα βόδι, κερνάτε τα «παχιά μεριά» στο Δία και χλαπακιάζετε όλο το υπόλοιπο μαζί με άφθονες ποσότητες οίνου.

Η δίαιτα του Ποπάι
Τρώτε όσο και όποτε θέλετε αλλά μόνο ωμό σπανάκι. Αρκετά αποτελεσματική. Πλεονέκτημα: Μπορείτε επιτέλους να εκδικηθείτε προσωπικά μερικούς που τους τα είχατε μαζεμένα.

H δίαιτα του άνεργου
Τρώτε συνέχεια σε φίλους που μαγειρεύουν χάλια! 

Η δίαιτα της Ελίζαμπεθ Ταίηλορ
Παντρευόσαστε τον διαιτολόγο.

Η δίαιτα του γιαουρτιού
Τρώτε ό,τι θέλετε και στο τέλος πάντα, ένα γιαουρτάκι.

Επίσης, αν ο φίλος ή η φίλη σας πήρε αρκετά κιλά τις ημέρες των εορτών τότε προσπαθήστε να τον/την πείσετε να περπατάει 3 χιλιόμετρα το πρωί και 3 χιλιόμετρα το βράδυ. Μέσα σε μια εβδομάδα θα έχει φτάσει 42 χιλιόμετρα μακριά!

Και τέλος 3 ανέκδοτα για να του/της τονώσετε το ηθικό:  

Η σύζυγος στο σύζυγο:
– Κοίτα, με το να ρουφάς την κοιλιά σου την ώρα που ζυγίζεσαι, δεν πρόκειται να δείξει λιγότερα κιλά η ζυγαριά!
– Το ξέρω, βρε Μαρίκα!
– Τότε γιατί τη ρουφάς;
– Για να δω τι γράφει η ζυγαριά!

Είναι δύο φίλοι χοντροί και συζητούν μεταξύ τους.
-Ρωτάει ο ένας τον άλλο:
Τελικά άρχισες δίαιτα;
-Ναι κάνω τρεις, απαντάει ο δεύτερος
Και γιατί τρεις, ξαναρωτάει ο πρώτος;
-Γιατί με μία δεν χορταίνω!

Η κυρία λέει στον χασάπη :
– Θα ήθελα να μου κόψετε ένα κομμάτι κρέας τρία κιλά εφτακόσια γραμμάρια ακριβώς .
– Μάλιστα , λέει εκείνος παραξενεμένος . Ρίχνεται στη δουλειά , κόβει , ξανακόβει , ζυγίζει , ξαναζυγίζει.
– Ορίστε , λέει τελικά , δείχνοντας της το κομμάτι που ζήτησε . Τρία κιλά κι εφτακόσια γραμμάρια ακριβώς . Να σας τα τυλίξω ;
– Όχι , δεν θα τα πάρω . Ήθελα να δω πόσο ήταν. Κάνω δίαιτα και έχασα τόσα κιλά ακριβώς !

Σας αφήνω. Πάω να τσακίσω το γιαουρτάκι μου! 

Στην γιαγιά Σοφία, στην μαμά Δέσποινα, στην θεία Βούλα, στον αδερφό Ζελάλ, στον αδερφό Φοάντ, στη θεία Κατίνα, στην θεία Έφη, στην ξαδερφούλα Ελένη, στον θείο Θεόδωρο, στον ξάδερφο Σάκη, στον ξάδερφο Παναγιώτη, στη γυναίκα του Μαρία, στην βαφτιστήρα μου Αννούλα, στον αδερφό της Θοδωρή, στη θεία Λίζα, στο θείο Σταύρο, στο ξάδερφο Δημήτρη και στην οικογένειά του, στο κορίτσι Έλλη και στην οικογένεια της, στους φίλους Θανάση και Μαρίνα και στις οικογένειές τους, στον Δημήτρη και στην Πόπη, στον Ηρακλή, στον Στέλιο, στον Βαγγέλη και στην Δήμητρα, στον Νικόλα και στην Μάνια, στην Ελένη και στον Αλέξανδρο, στην Βάσια και στον Δημήτρη, στην Κατερίνα, στην Γιώτα, στην Χρύσα, στον Χρήστο, στον Γιάννη, στον ΑπίΘΑΝΟ, στην Έλενα, στον Παναγιώτη, στην Γιούλα, στην Ιωάννα, στην Αγγελική, στην αδερφή της Κατερίνα, στον Μιχάλη, στον Τάσο, στον Κώστα, στη Φλώρα, στην Κατερίνα, στην Όλγα, στο Σπύρο, στην Ελευθερία, στην Άννα, στο Χρήστο, στον Αριστοτέλη, στην Αλίκη, στην Μαριάννα, στην Βάσω, στην Αμαλία, στην Λίλα, στον Ραφαέλ, στους συνταξιδιώτες στην μπλογκόσφαιρα: agorafoviagr, alexomoiopathisanergos, anisyxos, Anna,dna, Elen, emperistatomenos, Παράφωνος, Παράξενος, Φωτεινούλα, laplace78, lastlife, Nikos, doremi, scratchandwin, laxanaki, silia, RooF, d1af, zalmoxis, roadartist, Manos,S., Daisy, Tasos, agiosthomas, Epikrisi, deppy, Elen, foteinoula, στους 3800 επισκέπτες του άνεργου, και φυσικά στην κόρη του φούρναρη Τασούλα. Καλή Χρονιά!       
 

Αξιότιμε κύριε Μαγγίνα,

Γνωρίζω ότι ο χρόνος σας είναι πολύτιμος γι αυτό μπαίνω κατευθείαν στο «ψητό». Είμαι άνεργος και δεν έχω μπαμπά να με βάλει σε μια δουλειά της προκοπής.

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα απ’ την αρχή. Πριν 20 χρόνια ο μπαμπάς Μάικ μετακόμισε στο Paradice City, εκεί που το γκρας είναι green και τα γκερλς pretty. Πρέπει να ήμουνα 9-10 ετών. Μπόμπιρας. Όλοι κλαίγανε, εκτός από μένα. Δεν καταλάβαινα τη χρησιμότητα του μπαμπά. Γιατί θα μου λείψει; Αφού έχω τη σούπερ μαμά και ό,τι θέλω μου το φέρνει.

Πέρασαν τα χρόνια, μεγάλωσα, σπούδασα πληροφορική, μπήκα σε εταιρίες τεχνολογίας, απολύθηκα, έκανα μια παύση, βγήκα έξω, ανάπνευσα, γέμισα ενέργεια, σπούδασα μάρκετινγκ/διαφήμιση, πήρα φόρα, μπήκα σε διαφημιστικές εταιρίες, παραιτήθηκα, έκανα ξανά μια παύση, βγήκα έξω, ανάπνευσα, αλλά αυτή τη φόρα… δεν είχα ενέργεια να συνεχίσω. Ούτε βήμα. Στεκόμουν εκεί. Καρφωμένος. Μπροστά απ’ το περίπτερο της Ισιδώρας. Και διάβαζα εφημερίδες. Το Έθνος συγκεκριμένα: «Ασφάλισε την κόρη του στον ΟΤΕ». «Να η χρησιμότητα του μπαμπά», σκέφτηκα. Με έπιασε το παράπονο. Άρχισαν τα γιατί. Τα μάτια προσπαθούσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυα. Τα μάτια του μπαμπά μου. Η Ισιδώρα με είδε και βγήκε έξω. «Τι έχεις;», με ρώτησε. «Τίποτα, κάτι μπήκε στο μάτι μου», της απάντησα και έφυγα. Πήγα μέχρι τη γωνία. Κάθισα στο πλατύσκαλο μιας εξώπορτας πολυκατοικίας και άφησα ελεύθερα τα δάκρυα να τρέξουν. Και ήταν πολλά. 20 ετών.

Κύριε υπουργέ δεν έχω μπαμπά να με βάλει σε μια δουλειά της προκοπής και να μου εξασφαλίσει το μέλλον. Ούτε και ενέργεια να συνεχίσω μόνος μου. Έχω στείλει αμέτρητα βιογραφικά, έχω πάει σε ημέρες καριέρας, σε γραφεία ευρέσεως εργασίας,στον Ο.Α.Ε.Δ, έχω ρωτήσει φίλους, συγγενείς, bloggers, δεν μπορώ όμως να βρω μια «μόνιμη» δουλειά, σε ευχάριστο περιβάλλον με ανθρώπινο ωράριο. Μια δουλειά σαν αυτή που βρήκατε στην κόρη σας. Δεν ξέρω γιατί. Άλλοι λένε ότι χρειάζεται μέσον, άλλοι ότι η αγορά περνάει κρίση, άλλοι ότι είμαι αρκετά ρομαντικός σε μια άκρως ανταγωνιστική εποχή. Εγώ αυτό που ξέρω  είναι ότι η μόνη σοβαρή, επαγγελματική πρόταση, που έχω μέχρι στιγμής, είναι από τον φούρναρη της γειτονιάς μου. Θα περιμένω όμως μέχρι τις 25 του μηνός, μήπως και γίνει κάνα Θαύμα* και βρω δουλειά. Μετά, ποιος ξέρει, ίσως να στείλω γράμμα και στον συνονόματός σας… τον Αϊ Βασίλη!

Σας ευχαριστώ,

Ο άνεργος (που παλεύει μόνος του)

Υ.Γ.: Θα εκτιμούσα ιδιαίτερα την απάντησή σας.
 

* Ως Θαύμα χαρακτηρίζεται κάθε συμβάν, που στη βάση μιας ειδικής αντίληψης (κοινωνικής, θρησκευτικής, φιλοσοφικής κ.λπ.) για τη φύση και τους φυσικούς νόμους, είναι δυνατόν να θεωρηθεί «ανεξήγητο», με τα συνηθισμένα, κοινώς αποδεκτά, κριτήρια. Το θαύμα κατατάσσεται σε ορισμένη κατηγορία γεγονότων που θεωρούνται ασυνήθιστα ή «απίστευτα», και γίνονται αντιληπτά από τις αισθήσεις, ως εκδηλώσεις υπερφυσικής ή θείας προέλευσης. Είναι όμως δυνατό, το θαύμα να καταγράφεται όχι στο ίδιο το συμβάν, αλλά στην πραγματικότητα που μαρτυρεί.
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια.

 

Ετικετοσύννεφο